بِّسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ
وَٱلتِّينِ وَٱلزَّيْتُونِ
سوگند به [کوه] تین و زیتون،
وَطُورِ سِينِينَ
و طور سینا،
وَهَـٰذَا ٱلْبَلَدِ ٱلْأَمِينِ
و این شهر امن [و امان]،
لَقَدْ خَلَقْنَا ٱلْإِنسَـٰنَ فِىٓ أَحْسَنِ تَقْوِيمٍ
[که] براستی انسان را در نیکوترین اعتدال آفریدیم.
ثُمَّ رَدَدْنَـٰهُ أَسْفَلَ سَـٰفِلِينَ
سپس او را به پست‌ترین [مراتب] پستی بازگردانیدیم؛
إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ فَلَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ
مگر کسانی را که گرویده و کارهای شایسته کرده‌اند، که پاداشی بی‌منّت خواهند داشت.
فَمَا يُكَذِّبُكَ بَعْدُ بِٱلدِّينِ
پس چه چیز، تو را بعد [از این] به تکذیب جزا وامی‌دارد؟
أَلَيْسَ ٱللَّهُ بِأَحْكَمِ ٱلْحَـٰكِمِينَ
آیا خدا نیکوترین داوران نیست؟