وَٱلضُّحَىٰ
سوگند به روشنایی روز،
وَٱلَّيْلِ إِذَا سَجَىٰ
سوگند به شب چون آرام گیرد،
مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ
[که] پروردگارت تو را وانگذاشته، و دشمن نداشته است.
وَلَلْـَٔاخِرَةُ خَيْرٌ لَّكَ مِنَ ٱلْأُولَىٰ
و قطعاً آخرت برای تو از دنیا نیکوتر خواهد بود.
وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَىٰٓ
و بزودی پروردگارت تو را عطا خواهد داد، تا خرسند گردی.
أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيمًا فَـَٔاوَىٰ
مگر نه تو را یتیم یافت، پس پناه داد؟
وَوَجَدَكَ ضَآلًّا فَهَدَىٰ
و تو را سرگشته یافت، پس هدایت کرد؟
وَوَجَدَكَ عَآئِلًا فَأَغْنَىٰ
و تو را تنگدست یافت و بی‌نیاز گردانید؟
فَأَمَّا ٱلْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ
و اما [تو نیز به پاس نعمت ما] یتیم را میازار،
وَأَمَّا ٱلسَّآئِلَ فَلَا تَنْهَرْ
و گدا را مران،
وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ
و از نعمت پروردگار خویش [با مردم] سخن گوی.