بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ
إِذَا زُلْزِلَتِ ٱلْأَرْضُ زِلْزَالَهَا
آنگاه که زمین به لرزش [شدید] خود لرزانیده شود،
وَأَخْرَجَتِ ٱلْأَرْضُ أَثْقَالَهَا
و زمین بارهای سنگین خود را برون افکند،
وَقَالَ ٱلْإِنسَـٰنُ مَا لَهَا
و انسان گوید: «[زمین] را چه شده است؟»
يَوْمَئِذٍ تُحَدِّثُ أَخْبَارَهَا
آن روز است که [زمین] خبرهای خود را باز گوید.
بِأَنَّ رَبَّكَ أَوْحَىٰ لَهَا
[همان گونه] که پروردگارت بدان وحی کرده است.
يَوْمَئِذٍ يَصْدُرُ ٱلنَّاسُ أَشْتَاتًا لِّيُرَوْا۟ أَعْمَـٰلَهُمْ
آن روز، مردم [به حال] پراکنده برآیند تا [نتیجه] کارهایشان به آنان نشان داده شود.
فَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًا يَرَهُۥ
پس هر که هموزن ذرّه‌ای نیکی کند [نتیجه] آن را خواهد دید.
وَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُۥ
و هر که هموزن ذرّه‌ای بدی کند [نتیجه] آن را خواهد دید.