وَٱلْعَـٰدِيَـٰتِ ضَبْحًا
سوگند به مادیانهائی که با همهمه تازانند و با سم[های] خود از سنگ آتش می‌جهانند!
فَٱلْمُورِيَـٰتِ قَدْحًا
و برق [از سنگ] همی جهانند،
فَٱلْمُغِيرَٰتِ صُبْحًا
و صبحگاهان هجوم آرند،
فَأَثَرْنَ بِهِۦ نَقْعًا
و با آن [یورش]، گردی برانگیزند،
فَوَسَطْنَ بِهِۦ جَمْعًا
و بدان [هجوم]، در دل گروهی درآیند،
إِنَّ ٱلْإِنسَـٰنَ لِرَبِّهِۦ لَكَنُودٌ
که انسان نسبت به پروردگارش سخت ناسپاس است،
وَإِنَّهُۥ عَلَىٰ ذَٰلِكَ لَشَهِيدٌ
و او خود بر این [امر]، نیک گواه است.
وَإِنَّهُۥ لِحُبِّ ٱلْخَيْرِ لَشَدِيدٌ
و راستی او سخت شیفته مال است.
۞ أَفَلَا يَعْلَمُ إِذَا بُعْثِرَ مَا فِى ٱلْقُبُورِ
مگر نمی‌داند که چون آنچه در گورهاست بیرون ریخته گردد،
وَحُصِّلَ مَا فِى ٱلصُّدُورِ
و آنچه در سینه‌هاست فاش شود،
إِنَّ رَبَّهُم بِهِمْ يَوْمَئِذٍ لَّخَبِيرٌۢ
در چنان روزی پروردگارشان به [حال] ایشان نیک آگاه است؟