وَٱلصَّـٰٓفَّـٰتِ صَفًّا
سوگند به صف بستگان -که صفی [با شکوه] بسته‌اند-
فَٱلزَّٰجِرَٰتِ زَجْرًا
و به زجرکنندگان -که به سختی زجر می‌کنند-
فَٱلتَّـٰلِيَـٰتِ ذِكْرًا
و به تلاوت‌کنندگان [آیات الهی]!
إِنَّ إِلَـٰهَكُمْ لَوَٰحِدٌ
که قطعاً معبود شما یگانه است!
رَّبُّ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا وَرَبُّ ٱلْمَشَـٰرِقِ
پروردگار آسمانها و زمین و آنچه میان آن دو است، و پروردگار خاورها!
إِنَّا زَيَّنَّا ٱلسَّمَآءَ ٱلدُّنْيَا بِزِينَةٍ ٱلْكَوَاكِبِ
ما آسمان این دنیا را به زیور اختران آراستیم!
وَحِفْظًا مِّن كُلِّ شَيْطَـٰنٍ مَّارِدٍ
و [آن را] از هر شیطان سرکشی نگاه داشتیم!
لَّا يَسَّمَّعُونَ إِلَى ٱلْمَلَإِ ٱلْأَعْلَىٰ وَيُقْذَفُونَ مِن كُلِّ جَانِبٍ
[به طوری که] نمی‌توانند به انبوه [فرشتگان] عالَم بالا گوش فرا دهند، و از هر سوی پرتاب می‌شوند.
دُحُورًا ۖ وَلَهُمْ عَذَابٌ وَاصِبٌ
با شدت به دور رانده می‌شوند، و برایشان عذابی دایم است.
إِلَّا مَنْ خَطِفَ ٱلْخَطْفَةَ فَأَتْبَعَهُۥ شِهَابٌ ثَاقِبٌ
مگر کسی که [از سخن بالاییان] یکباره استراق سمع کند، که شهابی شکافنده از پی او می‌تازد!
فَٱسْتَفْتِهِمْ أَهُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَم مَّنْ خَلَقْنَآ ۚ إِنَّا خَلَقْنَـٰهُم مِّن طِينٍ لَّازِبٍۭ
پس، [از کافران] بپرس: آیا ایشان [از نظر] آفرینش سخت‌ترند یا کسانی که [در آسمانها] خلق کردیم؟ ما آنان را از گِلی چسبنده پدید آوردیم.
بَلْ عَجِبْتَ وَيَسْخَرُونَ
بلکه عجب می‌داری و [آنها] ریشخند می‌کنند!
وَإِذَا ذُكِّرُوا۟ لَا يَذْكُرُونَ
و چون پند داده شوند عبرت نمی‌گیرند.
وَإِذَا رَأَوْا۟ ءَايَةً يَسْتَسْخِرُونَ
و چون آیتی ببینند به ریشخند می‌پردازند!
وَقَالُوٓا۟ إِنْ هَـٰذَآ إِلَّا سِحْرٌ مُّبِينٌ
و می‌گویند: «این جز سحری آشکار نیست.»
أَءِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَـٰمًا أَءِنَّا لَمَبْعُوثُونَ
«آیا چون مردیم و خاک و استخوانهای [خُرد] گردیدیم، آیا راستی برانگیخته می‌شویم؟
أَوَءَابَآؤُنَا ٱلْأَوَّلُونَ
و همین طور پدران اوّلیه ما؟!»
قُلْ نَعَمْ وَأَنتُمْ دَٰخِرُونَ
بگو: «آری! در حالی که شما خوارید!»
فَإِنَّمَا هِىَ زَجْرَةٌ وَٰحِدَةٌ فَإِذَا هُمْ يَنظُرُونَ
و آن تنها یک فریاد است و بس! و بناگاه آنان به تماشا خیزند!
وَقَالُوا۟ يَـٰوَيْلَنَا هَـٰذَا يَوْمُ ٱلدِّينِ
و می‌گویند: «ای وای بر ما! این است روز جزا!»
هَـٰذَا يَوْمُ ٱلْفَصْلِ ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ
این است همان روز داوری که آن را تکذیب می‌کردید!
۞ ٱحْشُرُوا۟ ٱلَّذِينَ ظَلَمُوا۟ وَأَزْوَٰجَهُمْ وَمَا كَانُوا۟ يَعْبُدُونَ
کسانی را که ستم کرده‌اند، با همردیفانشان و آنچه غیر از خدا می‌پرستیده‌اند،
مِن دُونِ ٱللَّهِ فَٱهْدُوهُمْ إِلَىٰ صِرَٰطِ ٱلْجَحِيمِ
گِرد آورید و به سوی راه جهنم رهبری‌شان کنید!
وَقِفُوهُمْ ۖ إِنَّهُم مَّسْـُٔولُونَ
و بازداشتشان نمایید که آنها مسؤولند!
مَا لَكُمْ لَا تَنَاصَرُونَ
شما را چه شده است که همدیگر را یاری نمی‌کنید؟!
بَلْ هُمُ ٱلْيَوْمَ مُسْتَسْلِمُونَ
[نه!] بلکه امروز آنان از در تسلیم درآمدگانند!
وَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ يَتَسَآءَلُونَ
و بعضی روی به بعضی دیگر می‌آورند [و] از یکدیگر می‌پرسند!
قَالُوٓا۟ إِنَّكُمْ كُنتُمْ تَأْتُونَنَا عَنِ ٱلْيَمِينِ
[و] می‌گویند: «شما [ظاهراً] از درِ راستی با ما درمی‌آمدید [و خود را حق به جانب می‌نمودید]!»
قَالُوا۟ بَل لَّمْ تَكُونُوا۟ مُؤْمِنِينَ
[متّهمان] می‌گویند: «[نه!] بلکه با ایمان نبودید.
وَمَا كَانَ لَنَا عَلَيْكُم مِّن سُلْطَـٰنٍۭ ۖ بَلْ كُنتُمْ قَوْمًا طَـٰغِينَ
و ما را بر شما هیچ تسلطی نبود، بلکه خودتان سرکش بودید.
فَحَقَّ عَلَيْنَا قَوْلُ رَبِّنَآ ۖ إِنَّا لَذَآئِقُونَ
پس فرمان پروردگارمان بر ما سزاوار آمد؛ ما واقعاً باید [عذاب را] بچشیم!
فَأَغْوَيْنَـٰكُمْ إِنَّا كُنَّا غَـٰوِينَ
و شما را گمراه کردیم، زیرا خودمان گمراه بودیم!»
فَإِنَّهُمْ يَوْمَئِذٍ فِى ٱلْعَذَابِ مُشْتَرِكُونَ
پس، در حقیقت، آنان در آن روز در عذاب شریک یکدیگرند!
إِنَّا كَذَٰلِكَ نَفْعَلُ بِٱلْمُجْرِمِينَ
[آری،] ما با مجرمان چنین رفتار می‌کنیم!
إِنَّهُمْ كَانُوٓا۟ إِذَا قِيلَ لَهُمْ لَآ إِلَـٰهَ إِلَّا ٱللَّهُ يَسْتَكْبِرُونَ
چرا که آنان بودند که وقتی به ایشان گفته می‌شد: «خدایی جز خدای یگانه نیست»، تکبر می‌ورزیدند!
وَيَقُولُونَ أَئِنَّا لَتَارِكُوٓا۟ ءَالِهَتِنَا لِشَاعِرٍ مَّجْنُونٍۭ
و می‌گفتند: «آیا ما برای شاعری دیوانه دست از خدایانمان برداریم؟!»
بَلْ جَآءَ بِٱلْحَقِّ وَصَدَّقَ ٱلْمُرْسَلِينَ
ولی نه! [او] حقیقت را آورده و فرستادگان را تصدیق کرده است.
إِنَّكُمْ لَذَآئِقُوا۟ ٱلْعَذَابِ ٱلْأَلِيمِ
در واقع، شما عذاب پر درد را خواهید چشید!
وَمَا تُجْزَوْنَ إِلَّا مَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ
و جز آنچه می‌کردید جزا نمی‌یابید!
إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ
مگر بندگان پاکدل خدا!
أُو۟لَـٰٓئِكَ لَهُمْ رِزْقٌ مَّعْلُومٌ
آنان روزیِ معیّن خواهند داشت.
فَوَٰكِهُ ۖ وَهُم مُّكْرَمُونَ
[انواع] میوه‌ها! و آنان مورد احترام خواهند بود.
فِى جَنَّـٰتِ ٱلنَّعِيمِ
در باغهای پر نعمت!
عَلَىٰ سُرُرٍ مُّتَقَـٰبِلِينَ
بر سریرها در برابر همدیگر [می‌نشینند].
يُطَافُ عَلَيْهِم بِكَأْسٍ مِّن مَّعِينٍۭ
با جامی از باده ناب پیرامونشان به گردش درمی‌آیند؛
بَيْضَآءَ لَذَّةٍ لِّلشَّـٰرِبِينَ
[باده‌ای] سخت سپید که نوشندگان را لذتی [خاص] می‌دهد؛
لَا فِيهَا غَوْلٌ وَلَا هُمْ عَنْهَا يُنزَفُونَ
نه در آن فساد عقل است و نه ایشان از آن به بدمستی [و فرسودگی] می‌افتند!
وَعِندَهُمْ قَـٰصِرَٰتُ ٱلطَّرْفِ عِينٌ
و نزدشان [دلبرانی] فروهشته‌نگاه و فراخ‌دیده باشند!
كَأَنَّهُنَّ بَيْضٌ مَّكْنُونٌ
[از شدّت سپیدی] گویی تخم شتر مرغ [زیر پَرَ]ند!
فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ يَتَسَآءَلُونَ
پس برخی‌شان به برخی روی نموده و از همدیگر پرس‌وجو می‌کنند.
قَالَ قَآئِلٌ مِّنْهُمْ إِنِّى كَانَ لِى قَرِينٌ
گوینده‌ای از آنان می‌گوید: «راستی من [در دنیا] همنشینی داشتم،
يَقُولُ أَءِنَّكَ لَمِنَ ٱلْمُصَدِّقِينَ
[که به من] می‌گفت: «آیا واقعاً تو از باوردارندگانی؟
أَءِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَـٰمًا أَءِنَّا لَمَدِينُونَ
آیا وقتی مُردیم و خاک و [مشتی] استخوان شدیم، آیا واقعاً جزا می‌یابیم؟»
قَالَ هَلْ أَنتُم مُّطَّلِعُونَ
[مؤمن] می‌پرسد: «آیا شما اطلاع دارید [کجاست]؟»
فَٱطَّلَعَ فَرَءَاهُ فِى سَوَآءِ ٱلْجَحِيمِ
پس اطلاع حاصل می‌کند، و او را در میان آتش می‌بیند!
قَالَ تَٱللَّهِ إِن كِدتَّ لَتُرْدِينِ
[و] می‌گوید: «به خدا سوگند، چیزی نمانده بود که تو مرا به هلاکت اندازی.
وَلَوْلَا نِعْمَةُ رَبِّى لَكُنتُ مِنَ ٱلْمُحْضَرِينَ
و اگر رحمت پروردگارم نبود، هرآینه من [نیز] از احضارشدگان بودم.»
أَفَمَا نَحْنُ بِمَيِّتِينَ
[و از روی شوق می‌گوید:] «آیا دیگر روی مرگ نمی‌بینیم،
إِلَّا مَوْتَتَنَا ٱلْأُولَىٰ وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ
جز همان مرگ نخستین خود؟ و ما هرگز عذاب نخواهیم شد؟!
إِنَّ هَـٰذَا لَهُوَ ٱلْفَوْزُ ٱلْعَظِيمُ
راستی که این همان کامیابی بزرگ است!»
لِمِثْلِ هَـٰذَا فَلْيَعْمَلِ ٱلْعَـٰمِلُونَ
برای چنین [پاداشی] باید کوشندگان بکوشند.
أَذَٰلِكَ خَيْرٌ نُّزُلًا أَمْ شَجَرَةُ ٱلزَّقُّومِ
آیا از نظر پذیرایی این بهتر است یا درخت زقوم؟!
إِنَّا جَعَلْنَـٰهَا فِتْنَةً لِّلظَّـٰلِمِينَ
در حقیقت، ما آن را برای ستمگران [مایه آزمایش و] عذابی گردانیدیم.
إِنَّهَا شَجَرَةٌ تَخْرُجُ فِىٓ أَصْلِ ٱلْجَحِيمِ
آن، درختی است که از قعر آتش سوزان می‌روید،
طَلْعُهَا كَأَنَّهُۥ رُءُوسُ ٱلشَّيَـٰطِينِ
میوه‌اش گویی چون کله‌های شیاطین است،
فَإِنَّهُمْ لَـَٔاكِلُونَ مِنْهَا فَمَالِـُٔونَ مِنْهَا ٱلْبُطُونَ
پس [دوزخیان] حتماً از آن می‌خورند و شکمها را از آن پر می‌کنند،
ثُمَّ إِنَّ لَهُمْ عَلَيْهَا لَشَوْبًا مِّنْ حَمِيمٍ
سپس ایشان را بر سر آن، آمیغی از آب جوشان است؛
ثُمَّ إِنَّ مَرْجِعَهُمْ لَإِلَى ٱلْجَحِيمِ
آنگاه بازگشتشان بی‌گمان به سوی دوزخ است.
إِنَّهُمْ أَلْفَوْا۟ ءَابَآءَهُمْ ضَآلِّينَ
آنها پدران خود را گمراه یافتند،
فَهُمْ عَلَىٰٓ ءَاثَـٰرِهِمْ يُهْرَعُونَ
پس ایشان به دنبال آنها می‌شتابند!
وَلَقَدْ ضَلَّ قَبْلَهُمْ أَكْثَرُ ٱلْأَوَّلِينَ
و قطعاً پیش از آنها بیشتر پیشینیان به گمراهی افتادند.
وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا فِيهِم مُّنذِرِينَ
و حال آنکه مسلماً در میانشان هشداردهندگانی فرستادیم.
فَٱنظُرْ كَيْفَ كَانَ عَـٰقِبَةُ ٱلْمُنذَرِينَ
پس ببین فرجام هشدارداده‌شدگان چگونه بود!
إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ
به استثنای بندگان پاکدل خدا!
وَلَقَدْ نَادَىٰنَا نُوحٌ فَلَنِعْمَ ٱلْمُجِيبُونَ
و نوح، ما را ندا داد، و چه نیک اجابت‌کننده بودیم!
وَنَجَّيْنَـٰهُ وَأَهْلَهُۥ مِنَ ٱلْكَرْبِ ٱلْعَظِيمِ
و او و کسانش را از اندوه بزرگ رهانیدیم.
وَجَعَلْنَا ذُرِّيَّتَهُۥ هُمُ ٱلْبَاقِينَ
و [تنها] نسل او را باقی گذاشتیم.
وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِى ٱلْـَٔاخِرِينَ
و در میان آیندگان [آوازه نیک] او را بر جای گذاشتیم.
سَلَـٰمٌ عَلَىٰ نُوحٍ فِى ٱلْعَـٰلَمِينَ
درود بر نوح در میان جهانیان!
إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ
ما این گونه نیکوکاران را پاداش می‌دهیم.
إِنَّهُۥ مِنْ عِبَادِنَا ٱلْمُؤْمِنِينَ
به راستی او از بندگان مؤمن ما بود.
ثُمَّ أَغْرَقْنَا ٱلْـَٔاخَرِينَ
سپس دیگران را غرق کردیم.
۞ وَإِنَّ مِن شِيعَتِهِۦ لَإِبْرَٰهِيمَ
و بی‌گمان، ابراهیم از پیروان اوست.
إِذْ جَآءَ رَبَّهُۥ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ
آنگاه که با دلی پاک به [پیشگاه] پروردگارش آمد.
إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوْمِهِۦ مَاذَا تَعْبُدُونَ
چون به پدر[خوانده] و قوم خود گفت: «چه می‌پرستید؟
أَئِفْكًا ءَالِهَةً دُونَ ٱللَّهِ تُرِيدُونَ
آیا غیر از آنها، به دروغ، خدایانی [دیگر] می‌خواهید؟!
فَمَا ظَنُّكُم بِرَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ
پس گمانتان به پروردگار جهانها چیست؟»
فَنَظَرَ نَظْرَةً فِى ٱلنُّجُومِ
پس نظری به ستارگان افکند،
فَقَالَ إِنِّى سَقِيمٌ
و گفت: «من کسالت دارم!»
فَتَوَلَّوْا۟ عَنْهُ مُدْبِرِينَ
پس پشت‌کنان از او روی برتافتند!
فَرَاغَ إِلَىٰٓ ءَالِهَتِهِمْ فَقَالَ أَلَا تَأْكُلُونَ
تا نهانی به سوی خدایانشان رفت و [به ریشخند] گفت: «آیا غذا نمی‌خورید؟
مَا لَكُمْ لَا تَنطِقُونَ
شما را چه شده که سخن نمی‌گویید؟!»
فَرَاغَ عَلَيْهِمْ ضَرْبًۢا بِٱلْيَمِينِ
پس با دست راست، بر سر آنها زدن گرفت!
فَأَقْبَلُوٓا۟ إِلَيْهِ يَزِفُّونَ
تا دوان دوان سوی او روی‌آور شدند.
قَالَ أَتَعْبُدُونَ مَا تَنْحِتُونَ
[ابراهیم] گفت: «آیا آنچه را می‌تراشید، می‌پرستید؟
وَٱللَّهُ خَلَقَكُمْ وَمَا تَعْمَلُونَ
با اینکه خدا شما و آنچه را که برمی‌سازید آفریده است!»
قَالُوا۟ ٱبْنُوا۟ لَهُۥ بُنْيَـٰنًا فَأَلْقُوهُ فِى ٱلْجَحِيمِ
گفتند: «برایش [کوره]خانه‌ای بسازید و در آتشش بیندازید»
فَأَرَادُوا۟ بِهِۦ كَيْدًا فَجَعَلْنَـٰهُمُ ٱلْأَسْفَلِينَ
پس خواستند به او نیرنگی زنند؛ و[لی] ما آنان را پست گردانیدیم.
وَقَالَ إِنِّى ذَاهِبٌ إِلَىٰ رَبِّى سَيَهْدِينِ
و [ابراهیم] گفت: «من به سوی پروردگارم رهسپارم، زودا که مرا راه نماید!»
رَبِّ هَبْ لِى مِنَ ٱلصَّـٰلِحِينَ
«ای پروردگار من! مرا [فرزندی] از شایستگان بخش.»
فَبَشَّرْنَـٰهُ بِغُلَـٰمٍ حَلِيمٍ
پس او را به پسری بردبار مژده دادیم.
فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ ٱلسَّعْىَ قَالَ يَـٰبُنَىَّ إِنِّىٓ أَرَىٰ فِى ٱلْمَنَامِ أَنِّىٓ أَذْبَحُكَ فَٱنظُرْ مَاذَا تَرَىٰ ۚ قَالَ يَـٰٓأَبَتِ ٱفْعَلْ مَا تُؤْمَرُ ۖ سَتَجِدُنِىٓ إِن شَآءَ ٱللَّهُ مِنَ ٱلصَّـٰبِرِينَ
و وقتی با او به جایگاه «سعی» رسید، گفت: «ای پسرک من! من در خواب [چنین] می‌بینم که تو را سَرْ می‌بُرم، پس ببین چه به نظرت می‌آید؟» گفت: «ای پدر من! آنچه را مأموری بکن! ان شاء الله مرا از شکیبایان خواهی یافت.»
فَلَمَّآ أَسْلَمَا وَتَلَّهُۥ لِلْجَبِينِ
پس وقتی هر دو تن دردادند [و همدیگر را بدرود گفتند] و [پسر] را به پیشانی بر خاک افکند،
وَنَـٰدَيْنَـٰهُ أَن يَـٰٓإِبْرَٰهِيمُ
او را ندا دادیم که ای ابراهیم!
قَدْ صَدَّقْتَ ٱلرُّءْيَآ ۚ إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ
رؤیا[ی خود] را حقیقت بخشیدی! ما نیکوکاران را چنین پاداش می‌دهیم!
إِنَّ هَـٰذَا لَهُوَ ٱلْبَلَـٰٓؤُا۟ ٱلْمُبِينُ
راستی که این همان آزمایش آشکار بود!
وَفَدَيْنَـٰهُ بِذِبْحٍ عَظِيمٍ
و او را در ازای قربانی بزرگی باز رهانیدیم.
وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِى ٱلْـَٔاخِرِينَ
و در [میان] آیندگان برای او [آوازه نیک] به جای گذاشتیم.
سَلَـٰمٌ عَلَىٰٓ إِبْرَٰهِيمَ
درود بر ابراهیم!
كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ
نیکوکاران را چنین پاداش می‌دهیم.
إِنَّهُۥ مِنْ عِبَادِنَا ٱلْمُؤْمِنِينَ
در حقیقت، او از بندگان با ایمان ما بود.
وَبَشَّرْنَـٰهُ بِإِسْحَـٰقَ نَبِيًّا مِّنَ ٱلصَّـٰلِحِينَ
و او را به اسحاق که پیامبری از [جمله] شایستگان است مژده دادیم.
وَبَـٰرَكْنَا عَلَيْهِ وَعَلَىٰٓ إِسْحَـٰقَ ۚ وَمِن ذُرِّيَّتِهِمَا مُحْسِنٌ وَظَالِمٌ لِّنَفْسِهِۦ مُبِينٌ
و به او و به اسحاق برکت دادیم، و از نسل آن دو برخی نیکوکار و [برخی] آشکارا به خود ستمکار بودند.
وَلَقَدْ مَنَنَّا عَلَىٰ مُوسَىٰ وَهَـٰرُونَ
و در حقیقت، بر موسی و هارون منت نهادیم.
وَنَجَّيْنَـٰهُمَا وَقَوْمَهُمَا مِنَ ٱلْكَرْبِ ٱلْعَظِيمِ
و آن دو و قومشان را از اندوه بزرگ رهانیدیم.
وَنَصَرْنَـٰهُمْ فَكَانُوا۟ هُمُ ٱلْغَـٰلِبِينَ
و آنان را یاری دادیم تا ایشان غالب آمدند.
وَءَاتَيْنَـٰهُمَا ٱلْكِتَـٰبَ ٱلْمُسْتَبِينَ
و آن دو را کتاب روشن دادیم.
وَهَدَيْنَـٰهُمَا ٱلصِّرَٰطَ ٱلْمُسْتَقِيمَ
و هر دو را به راه راست هدایت کردیم.
وَتَرَكْنَا عَلَيْهِمَا فِى ٱلْـَٔاخِرِينَ
و برای آن دو در [میان] آیندگان [نام نیک] به جای گذاشتیم.
سَلَـٰمٌ عَلَىٰ مُوسَىٰ وَهَـٰرُونَ
درود بر موسی و هارون!
إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ
ما نیکوکاران را چنین پاداش می‌دهیم،
إِنَّهُمَا مِنْ عِبَادِنَا ٱلْمُؤْمِنِينَ
زیرا آن دو از بندگان با ایمان ما بودند.
وَإِنَّ إِلْيَاسَ لَمِنَ ٱلْمُرْسَلِينَ
و به راستی الیاس از فرستادگان [ما] بود.
إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِۦٓ أَلَا تَتَّقُونَ
چون به قوم خود گفت: «آیا پروا نمی‌دارید؟
أَتَدْعُونَ بَعْلًا وَتَذَرُونَ أَحْسَنَ ٱلْخَـٰلِقِينَ
آیا «بعل» را می‌پرستید و بهترین آفرینندگان را وامی‌گذارید؟!
ٱللَّهَ رَبَّكُمْ وَرَبَّ ءَابَآئِكُمُ ٱلْأَوَّلِينَ
[یعنی:] خدا را که پروردگار شما و پروردگار پدران پیشین شماست؟!
فَكَذَّبُوهُ فَإِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ
پس او را دروغگو شمردند، و قطعاً آنها [در آتش] احضار خواهند شد-
إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ
مگر بندگان پاکدین خدا.
وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِى ٱلْـَٔاخِرِينَ
و برای او در [میان] آیندگان [آوازه نیک] به جای گذاشتیم.
سَلَـٰمٌ عَلَىٰٓ إِلْ يَاسِينَ
درود بر پیروان الیاس!
إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ
ما نیکوکاران را این گونه پاداش می‌دهیم،
إِنَّهُۥ مِنْ عِبَادِنَا ٱلْمُؤْمِنِينَ
زیرا او از بندگان با ایمان ما بود.
وَإِنَّ لُوطًا لَّمِنَ ٱلْمُرْسَلِينَ
و در حقیقت، لوط از زمره فرستادگان بود.
إِذْ نَجَّيْنَـٰهُ وَأَهْلَهُۥٓ أَجْمَعِينَ
آنگاه که او و همه کسانش را رهانیدیم-
إِلَّا عَجُوزًا فِى ٱلْغَـٰبِرِينَ
جز پیرزنی که در میان باقی‌ماندگان [و خاکسترشدگان] بود-
ثُمَّ دَمَّرْنَا ٱلْـَٔاخَرِينَ
سپس دیگران را هلاک کردیم.
وَإِنَّكُمْ لَتَمُرُّونَ عَلَيْهِم مُّصْبِحِينَ
و در حقیقت، شما بر آنان صبحگاهان
وَبِٱلَّيْلِ ۗ أَفَلَا تَعْقِلُونَ
و شامگاهان می‌گذرید! آیا به فکر فرو نمی‌روید؟!
وَإِنَّ يُونُسَ لَمِنَ ٱلْمُرْسَلِينَ
و در حقیقت، یونس از زمره فرستادگان بود.
إِذْ أَبَقَ إِلَى ٱلْفُلْكِ ٱلْمَشْحُونِ
آنگاه که به سوی کشتی پر، بگریخت!
فَسَاهَمَ فَكَانَ مِنَ ٱلْمُدْحَضِينَ
پس [سرنشینان] با هم قرعه انداختند و [یونس] از باختگان شد.
فَٱلْتَقَمَهُ ٱلْحُوتُ وَهُوَ مُلِيمٌ
[او را به دریا افکندند] و عنبرماهی او را بلعید در حالی که او نکوهشگر خویش بود!
فَلَوْلَآ أَنَّهُۥ كَانَ مِنَ ٱلْمُسَبِّحِينَ
و اگر او از زمره تسبیح‌کنندگان نبود،
لَلَبِثَ فِى بَطْنِهِۦٓ إِلَىٰ يَوْمِ يُبْعَثُونَ
قطعاً تا روزی که برانگیخته می‌شوند، در شکم آن [ماهی] می‌ماند!
۞ فَنَبَذْنَـٰهُ بِٱلْعَرَآءِ وَهُوَ سَقِيمٌ
پس او را در حالی که ناخوش بود به زمین خشکی افکندیم!
وَأَنۢبَتْنَا عَلَيْهِ شَجَرَةً مِّن يَقْطِينٍ
و بر بالای [سرِ] او درختی از [نوع] کدوبُن رویانیدیم.
وَأَرْسَلْنَـٰهُ إِلَىٰ مِا۟ئَةِ أَلْفٍ أَوْ يَزِيدُونَ
و او را به سوی یکصدهزار [نفر از ساکنان نینوا] یا بیشتر روانه کردیم.
فَـَٔامَنُوا۟ فَمَتَّعْنَـٰهُمْ إِلَىٰ حِينٍ
پس ایمان آوردند و تا چندی برخوردارشان کردیم.
فَٱسْتَفْتِهِمْ أَلِرَبِّكَ ٱلْبَنَاتُ وَلَهُمُ ٱلْبَنُونَ
پس، از مشرکان جویا شو: آیا پروردگارت را دختران و آنان را پسران است؟!
أَمْ خَلَقْنَا ٱلْمَلَـٰٓئِكَةَ إِنَـٰثًا وَهُمْ شَـٰهِدُونَ
یا فرشتگان را مادینه آفریدیم و آنان شاهد بودند؟
أَلَآ إِنَّهُم مِّنْ إِفْكِهِمْ لَيَقُولُونَ
هش‌دار که اینان از دروغ پردازی خود قطعاً خواهند گفت:
وَلَدَ ٱللَّهُ وَإِنَّهُمْ لَكَـٰذِبُونَ
«خدا فرزند آورده!» در حالی که آنها قطعاً دروغگویانند!
أَصْطَفَى ٱلْبَنَاتِ عَلَى ٱلْبَنِينَ
آیا [خدا] دختران را بر پسران برگزیده است؟
مَا لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ
شما را چه شده؟ چگونه داوری می‌کنید؟
أَفَلَا تَذَكَّرُونَ
آیا سرِ پند گرفتن ندارید؟!
أَمْ لَكُمْ سُلْطَـٰنٌ مُّبِينٌ
یا دلیلی آشکار [در دست] دارید؟
فَأْتُوا۟ بِكِتَـٰبِكُمْ إِن كُنتُمْ صَـٰدِقِينَ
پس اگر راست می‌گویید کتابتان را بیاورید.
وَجَعَلُوا۟ بَيْنَهُۥ وَبَيْنَ ٱلْجِنَّةِ نَسَبًا ۚ وَلَقَدْ عَلِمَتِ ٱلْجِنَّةُ إِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ
و میان خدا و جن‌ها پیوندی انگاشتند و حال آنکه جنیان نیک دانسته‌اند که [برای حساب پس‌دادن،] خودشان احضار خواهند شد.
سُبْحَـٰنَ ٱللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ
خدا منزه است از آنچه در وصف می‌آورند.
إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ
به استثنای بندگان پاکدل خدا.
فَإِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُونَ
در حقیقت، شما و آنچه [که شما آن را] می‌پرستید،
مَآ أَنتُمْ عَلَيْهِ بِفَـٰتِنِينَ
بر ضد او گمراه‌گر نیستید،
إِلَّا مَنْ هُوَ صَالِ ٱلْجَحِيمِ
مگر کسی را که به دوزخ رفتنی است!
وَمَا مِنَّآ إِلَّا لَهُۥ مَقَامٌ مَّعْلُومٌ
و هیچ یک از ما [فرشتگان] نیست مگر [اینکه] برای او [مقام و] مرتبه‌ای معیّن است.
وَإِنَّا لَنَحْنُ ٱلصَّآفُّونَ
و در حقیقت، ماییم که [برای انجام فرمان خدا] صف بسته‌ایم.
وَإِنَّا لَنَحْنُ ٱلْمُسَبِّحُونَ
و ماییم که خود تسبیح‌گویانیم.
وَإِن كَانُوا۟ لَيَقُولُونَ
و [مشرکان] به تأکید می‌گفتند:
لَوْ أَنَّ عِندَنَا ذِكْرًا مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ
«اگر پند [نامه‌ا]ی از پیشینیان نزد ما بود،
لَكُنَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ
قطعاً از بندگان خالص خدا می‌شدیم!»
فَكَفَرُوا۟ بِهِۦ ۖ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ
ولی [وقتی قرآن آمد] به آن کافر شدند، و زودا که بدانند!
وَلَقَدْ سَبَقَتْ كَلِمَتُنَا لِعِبَادِنَا ٱلْمُرْسَلِينَ
و قطعاً فرمان ما در باره بندگان فرستاده ما از پیش [چنین] رفته است:
إِنَّهُمْ لَهُمُ ٱلْمَنصُورُونَ
که آنان [بر دشمنان خودشان] حتماً پیروز خواهند شد.
وَإِنَّ جُندَنَا لَهُمُ ٱلْغَـٰلِبُونَ
و سپاه ما هرآینه غالب‌آیندگانند.
فَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتَّىٰ حِينٍ
پس تا مدتی [معیّن] از آنان روی برتاب.
وَأَبْصِرْهُمْ فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ
و آنان را بنگر که خواهند دید.
أَفَبِعَذَابِنَا يَسْتَعْجِلُونَ
آیا عذاب ما را شتابزده خواستارند؟
فَإِذَا نَزَلَ بِسَاحَتِهِمْ فَسَآءَ صَبَاحُ ٱلْمُنذَرِينَ
[پس هشدارداده‌شدگان را] آنگاه که عذاب به خانه آنان فرود آید چه بد صبحگاهی است!
وَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتَّىٰ حِينٍ
و از ایشان تا مدتی [معیّن] روی برتاب.
وَأَبْصِرْ فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ
و بنگر که خواهند دید!
سُبْحَـٰنَ رَبِّكَ رَبِّ ٱلْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ
منزه است پروردگار تو، پروردگار شکوهمند، از آنچه وصف می‌کنند.
وَسَلَـٰمٌ عَلَى ٱلْمُرْسَلِينَ
و درود بر فرستادگان!
وَٱلْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ
و ستایش، ویژه خدا، پروردگار جهانهاست.