اوّل:
دوّم:
سُبْحانَ ذِي الْعِزِّ الشَّامِخِ الْمُنِيفِ ! سُبْحانَ ذِي الْجَلالِ الْباذِخِ الْعَظِيمِ ! سُبْحانَ ذِي الْمُلْكِ الْفاخِرِ الْقَدِيمِ ! سُبْحانَ مَنْ يَرىٰ أَثَرَ النَّمْلَةِ فِي الصَّفا ! سُبْحانَ مَنْ يَرىٰ وَقْعَ الطَّيْرِ فِي الْهَواءِ ! سُبْحانَ مَنْ هُوَ هٰكَذا وَلَا هٰكَذا غَيْرُهُ.
منزّه است آن دارای توانمندی بلندمرتبه، منزّه است آن دارای بزرگی بسیار با عظمت بزرگ، منزّه است آن دارای فرمانروایی گرانمایه ازلی، منزّه است آنکه جای پای مورچه را بر سنگ صاف میبیند، منزّه است آنکه چگونگی گذر پرنده را در هوا مشاهده میکند، منزّه است آنکه او چنین است و جز او چنین نیست.
سوّم:
چهارم:
حَسْبِي حَسْبِي حَسْبِي مِنْ سُؤالِي عِلْمُكَ بِحالِي.
مرا کافی است، مرا کافی است، مرا کافی است، تو به حالم بدون بیان درخواستم آگاهی.